Dieta, Balizaur

August 27th, 2008

Balizaur (Arctonyx collaris) - ssak z rodziny łasicowatych występujący w Chinach, Półwyspie Indochińskim, północno-wschodnich Indiach i na Sumatrze.


Średni wymiary

  • Długość ciała - 55-70 cm
  • Długość ogona - 12-17 cm
  • Waga - 7-14 kg


Wygląd

Zwierzę podobne do borsuka z nieco dłuższymi nogami i większym, ruchliwym nosem. Charakterystyczne białe uszy, ogon i biała plama na gardle.


Tryb życia

Nocny tryb życia. Żyje w parach, W dzień śpi zazwyczaj w norze wykopanej przez siebie. Jego dieta jest bardzo różnorodna. Żywi się roślinnością, grzybami, owocami, a także zwierzętami, zarówno kręgowcami jak i bezkręgowcami.


Rozmnażanie

Samica rodzi 1-7 młodych po trwającej 7-8 miesięcy ciąży. Małe rodzą się ślepe, oczy otwierają po 45 dniach, po 1,5 - 2 latach osiągają dojrzałość płciową.

Dieta, Gazpacho

August 27th, 2008

Gazpacho to zupa kuchni hiszpańskiej. Wywodzi się z Andaluzji, ale jest dziś popularna na terenie całej Hiszpanii w różnych odmianach. Gazpacho nie wymaga gotowania - podaje się na zimno, prosto z lodówki. Jest zupą sezonową, docenianą w okresach upalnych.

Głównymi składnikami są warzywa (huertos - to co rośnie w sadzie) z przewagą pomidorów. Konieczne są także czosnek, oliwa, woda, chleb. Wśród pozostałych warzyw, w zależności od regionu znajdziemy: czerwoną i zieloną paprykę, cebulę, ogórek, czasem burak. Przyprawiane jest solą, pieprzem i octem, czasem drobną ilością majonezu. Sporządzenie gazpacho polega w uproszczeniu na starciu lub zmiksowaniu warzyw i dokładnym zmieszaniu wszystkich składników a następnie schłodzeniu. Powinno być podawane świeże, jakkolwiek możemy je dziś znaleźć w supermarketach pakowane w kartonikach, a nawet w restauracjach sieci McDonald’s.

Na pomarańczowy kolor potrawy w dużej mierze ma wpływ czerwona papryka. Ze względu na zawartość oliwy jest też sporą dawką energii. Jest częstym elementem diety śródziemnomorskiej.

Znane odmiany gazpacho:

  • salmorejo (prowincja Cordoba),
  • porra antequerana (prowincja Málaga),
  • gazpacho manchego (region La Mancha),
  • arranque roteño (Kadyks),
  • gazpacho extremeño (region Extremadura),
  • ajoblanco (wschodnia Andaluzja).

Dieta, Relewa

August 27th, 2008

Relewa - termin stosowany w szpitalu dziale żywienia. Oznacza zapotrzebowanie oddziału na posiłek w zależności od rodzaju stosowanych diet. I tak relewa zawiera spis wszystkich diet możliwych do wykonania w kuchni szpitalnej. Dietetyczka lub pielęgniarka oddziałowa wpisuje na takim dokumecie ilość pacjentów przyjmujących daną dietę.
Na podstawie relewy dział żywienia przygotowuje zbiorczą kartę żywienia, którą przedkłada kucharzowi.

Krajach, Napiwek

August 27th, 2008

Napiwek - dodatkowe wynagrodzenie, gratyfikacja za dobrą obsługę, wyraz zadowolenia klienta. Napiwek nie jest obowiązkowy, choć w niektórych krajach jest niepisanym przymusem obyczajowym. Istotę sprawy najlepiej oddaje nazwa angielska: TIP to akronim od To Insure Promptness czyli “W Celu Zapewnienia Bezzwłoczności (Obsługi)”.

Zależnie od kraju (i klasy lokalu) jest to 5% - 10% - 25% ceny za usługę.

W niektórych krajach (i ustrojach, np. Korea, Izrael, Japonia, Chiny, Finlandia) można się spotkać z odmową przyjęcia napiwku: wszak pracownik otrzymuje pensję, oczekiwanie i przyjmowanie dodatkowej zapłaty jest rzeczą niezrozumiałą i naganną. We Włoszech za domaganie się napiwku grożą kary. W innych krajach bywa, że pensja jest na poziomie minimum, a zasadniczy zarobek stanowią właśnie napiwki.

Trzeba uważnie czytać rachunki. Nie daje się napiwku, jeżeli jest on wliczony do rachunku - napiwek traci w tym przypadku swój charakter uznaniowy, jest wymuszony. W restauracjach informacja o tym bywa umieszczana w menu.

Obdarowany zwykle dzieli się uzbieraną kwotą ze współpracownikami - zadowolenie klienta zależy przecież od pracy całego zespołu. Swojej części przeważnie domaga się też fiskus.

Kształcie piramidy, Serdab

August 26th, 2008

Serdab jest to niewielka komora wewnątrz mastaby lub piramidy, w której ustawiony był posąg zmarłego. Serdaby były całkowicie odizolowane od reszty pomieszczeń, a jedynie wąska szpara w murze służyła do przenikania dymów z kadzidełek rytualnych i umożliwiała obejrzenie posągu.

Rodzinny niedobór acylotransferazy lecytynowo-cholesterolowej (niedobór LCAT) (ang. lecithin cholesterol acyltransferase deficiency, LCAT deficiency, Norum disease) - rzadka choroba genetyczna dziedziczona w sposób autosomalny recesywny, charakteryzująca się brakiem acylotransferazy lecytynowo-cholesterolowej. Jest to enzym, który w normalnych warunkach estryfikuje cholesterol w osoczu.

Charakteryzuje się zwiększeniem stężenia VLDL i LDL w osoczu krwi.


Objawy

  • zmętnienie rogówki
  • niewydolność nerek
  • niewydolność wątroby
  • niedokrwistość
  • przedwczesna miażdżyca


Odmiany

  • klasyczny (całkowity) niedobór LCAT
  • częściowy niedobór LCAT - choroba rybich oczu


Leczenie

Dieta z ograniczeniem tłuszczu.


Zobacz też

  • choroba wyspy Tanger
  • hipoalfalipoproteinemia
  • abetalipoproteinemia
  • hipobetalipoproteinemia


Linki zewnętrzne

  • Rodzinny niedobór acylotransferazy lecytynowo-cholesterolowej w bazie Online Mendelian Inheritance in Man

Dieta, Poseł dietetyczny

August 26th, 2008

Poseł dietetyczny - żargonowe, pejoratywne określenie ukute przez dziennikarzy Gazety Wyborczej i powszechnie stosowane w mediach, oznaczające posłów, dla których racją parlamentarnego bytu jest jedynie otrzymywana dieta poselska.

W praktyce polskiego parlamentaryzmu posłowie “dietetyczni” pełnią nierzadko rolę “języczka u wagi”, niejednokrotnie przesądzając wyniki głosowań zmierzających do skrócenia kadencji Sejmu - praktyka ta była szczególnie widoczna w Sejmie kadencji 2001-2005, gdy próby przyspieszenia wyborów parlamentarnych były torpedowane przez posłów dążących do utrzymania intratnych posad w parlamencie i zdających sobie zarazem sprawę z nieuchronności definitywnego odejścia z polityki.


Zobacz też:

  • plankton polityczny

Czynność prawna – świadome i zgodne z przepisami prawa zachowanie ludzkie, zmierzające do wywołania skutków prawnych mocą odpowiednich oświadczeń woli składających się na treść czynności prawnej. Jest to stan faktyczny zawierający co najmniej jedno oświadczenie woli. Czynności prawne są podstawowym źródłem stosunków prawnych w obrębie prawa cywilnego. Aby dokonywać czynności prawnych trzeba mieć zdolność do czynności prawnych. Dla skuteczności czynności prawnej może być niekiedy wymagana szczególna forma.


Klasyfikacje czynności prawnych

  1. Ze względu na strony czynności prawnej można wyróżnić:

    • czynności prawne jednostronne, dla skuteczności czynności wystarczy oświadczenie woli jednej strony, są to między innymi: przyrzeczenie publiczne, sporządzenie testamentu, uznanie dziecka;
    • czynności prawne dwustronne, dla skuteczności czynności potrzebne są oświadczenia woli dwóch stron, są to umowy;
    • uchwały, czyli czynności organów działających kolegialnie.
  2. Ze względu na status stron:
    • czynności prawne między żyjącymi (łac. inter vivos);
    • czynności prawne na wypadek śmierci (łac. mortis causa) – czynność jest skuteczna dopiero po śmierci osoby, która jej dokonała, jedyną taką czynnością jest testament.
  3. Ze względu na występowanie dodatkowego elementu obok oświadczenia woli w postaci tzw. elementu realnego, którym może być wydanie rzeczy, lub wpis do księgi wieczystej:
    • czynności prawne konsensualne – element realny nie jest konieczny do skuteczności czynności prawnej, wystarczy samo oświadczenie woli;
    • czynności prawne realne – element realny jest konieczny dla skuteczności czynności prawnej, np. zastaw, zadatek, użyczenie.
  4. Ze względu na skutek prawny, jaki czynność wywołuje w sferze majątkowej osoby składającej oświadczenie woli:
    • czynności prawne zobowiązujące – pociągają za sobą powstanie zobowiązania, czyli zwiększenie pasywów;
    • czynności prawne rozporządzające – pociągają za sobą zniesienie, obciążenie lub przeniesienie prawa, czyli zmniejszenie aktywów.
  5. Ze względu na skutek prawny jaki czynność prawna wywołuje w sferze majątkowej kontrahenta:
    • czynności prawne przysparzające – pociągają za sobą zwiększenie aktywów np.: uzyskanie prawa własności rzeczy lub zmniejszenie pasywów, np.: zwolnienie z długu;
    • inne czynności.
  6. Ze względu na to, czy przysporzenie następuje po obu stronach czynności prawnej, czy tylko po jednej, (podział ten dotyczy wyłącznie czynności prawnych dwustronnych):
    • czynności prawne odpłatne (obciążające) – przysporzenie następuje po obu stronach czynności;
    • czynności prawne nieodpłatne (pod tytułem darmym) – przysporzenie następuje tylko po jednej stronie czynności.
  7. Ze względu na wymóg istnienia causa(podział ten odnosi się tylko i wyłącznie do czynności prawnych przysparzających):
    • czynności prawne przyczynowe, kauzalne – dla skuteczności czynności konieczne jest istnienie causa, czyli przyczyny prawnej tej czynności.
    • czynności prawne oderwane, abstrakcyjne - istnienie causa nie jest konieczne dla skuteczności czynności prawnej.


Zobacz też

  • causa
  • oświadczenie woli
  • forma czynności prawnej
  • nieważność

Dieta, Choroba von Gierkego

August 26th, 2008

Choroba von Gierkego (glikogenoza typu Ia; GSD Ia - najczęstsza z glikogenoz. Jest stosunkowo rzadką chorobą genetyczną, dziedziczoną w sposób autosomalny recesywny. Polega na braku glukozo-6-fosfatazy, enzymu niezbędnego w procesie glukoneogenezy. Wśród objawów klinicznych dominuje hepatomegalia, hipoglikemia oraz kwasica mleczanowa. Leczenie polega głównie na odpowiedniej diecie.


Historia

Choroba została po raz pierwszy opisana w 1929 roku przez niemieckiego lekarza Edgara Otta Conrada von Gierkego. W 1932 roku obraz choroby rozwinął Simon van Creveld.


Epidemiologia

Częstość występowania wynosi około 1/200 000.
Choroba dotyka z równą częstością obu płci.


Patogeneza

Chorobę spichrzeniową glikogenu dzieli się na dwa typy.

W GSD Ia, czyli właściwej chorobie von Gierkego, występuje niedobór glukozo-6-fosfatazy. Enzym ten uczestniczy w powstawaniu glukozy z glukozo-6-fosforanu, którego pulę z kolei zasilają procesy glukoneogenezy i glikogenolizy.

GSD Ib jest spowodowana brakiem translokazy glukozo-6-fosforanu. W wyniku tego niedoboru glukozo-6-fosforan nie może przedostać się do mikrosomów (w błonie mikrosomalnej znajduje się glukozo-6-fosfataza).


Objawy

  • powiększony obwód brzucha
  • hepatomegalia i powiększenie nerek
  • zahamowanie wzrostu u niemowląt
  • otyłość
  • hipoglikemia
  • kwasica mleczanowa
  • hiperlipoproteinemia
  • hiperurykemia
  • ketonuria

Charakterystyczne dla GSD Ib jest występowanie okresowej neutropenii i zwiększona podatność na infekcje.


Rozpoznanie

Rozpoznanie stawia się na podstawie stwierdzenia braku aktywności glukozo-6-fosforanu w materiale pobranym podczas biopsji wątroby.

Do testów pomocniczych należą:

  • test z dożylnym podaniem glukagonu - nie powoduje wzrostu stężenia glukozy
  • dożylne obciążenie glukozą powoduje zmniejszenie stężenia mleczanów
  • testy obciążeniowe z galaktozą i fruktoza wykazują niezdolność ich przetwarzania w glukozę


Leczenie

Leczenie polega głównie na zapobieganiu epizodom hipoglikemii poprzez odpowiednio skonstruowaną dietę. Stosuje się częste posiłki, z małymi przerwami, przez całą dobę. U starszych dzieci dodaje się do pokarmów skrobię kukurydzianą. Rozkłada się ona w przewodzie pokarmowym bardzo powoli, co pozwala na utrzymanie prawidłowego stężenia glukozy przez 5 godzin od momentu spożycia posiłku. Stosuje się dietę wysokowęglowodanową, z ograniczeniem galaktozy i fruktozy a także dietę niskotłuszczową z odpowiednią zawartością białka.

W ciężkich przypadkach jedyną skuteczną metodą leczenia jest przeszczep wątroby.


Rokowanie

Blisko 1/3 niemowląt umiera z powodu hipoglikemii i w następstwie zakażeń.


Zobacz też

  • choroba Pompego
  • choroba Andersen
  • choroba Coriego
  • choroba McArdle’a
  • choroba Hersa
  • choroba Taruiego
  • zespół Fanconiego-Bickela


Bibliografia

  • K.Kubicka, W.Kawalec, Pediatria, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, ss. 176-179, 2004, ISBN 83-200-3001-3.
  • http://www.emedicine.com/ped/topic2416.htm
  • http://www.whonamedit.com/synd.cfm/1381.html
  • R.Berkow (red.), MSD Manual, Wrocław, Urban & Partner, ss. 2607-2608, 1995, ISBN 83-85842-75-6
  • Robert K. Murray, Daryl K. Granner, Peter A. Mayes, Vicor W. Rodwell, Biochemia Harpera, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, str. 225, 1995, ISBN 83-200-1798-X
  • W.Januszewicz, F.Kokot (red.), Interna, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, tom III, ss. 1141-1142, ISBN 83-200-2873-6

Henry David Thoreau (ur. 12 lipca 1817 w Concord, zm. 6 maja 1862 w Concord) amerykański pisarz, poeta i filozof - transcendentalista.

Thoreau urodził się i spędził prawie całe życie w miasteczku Concord w stanie Massachusetts. W 1837 ukończył studia na Uniwersytecie Harvarda i został nauczycielem w szkole miejskiej w Concord. Wkrótce zaprzyjaźnił się z Ralphem Waldo Emersonem. Był jednym z ważniejszych członków działającego w latach 1836 - 1843 Klubu Transcendentalistów. W latach 1840 - 1844 Thoreau wraz z R. W. Emersonem, Th. Parkerem i Margaret Fuller wydawał The Dial - oficjalny organ Klubu, w którym zadebiutował jako poeta i eseista. Jeden ze zwolenników prymitywizmu. Popierał obywatelskie nieposłuszeństwo jako formę walki z władzą i poszanowanie środowiska naturalnego (był fleksitarianinem). Był również zagorzałym abolicjonistą sprzeciwiającym się niewolnictwu i legalizującemu je prawu USA. W 1845 przeniósł się do zbudowanej przez siebie chaty nad stawem Walden, położonym w lasach concordzkich. W trakcie dwuletniej samotności napisał swoje najsłynniejsze dzieło Walden, które stało się biblią brytyjskich radykałów, późniejszych założycieli Partii Pracy.


Dzieła

  • 1849 “Tydzień nad rzekami Concord i Merrimack” (A Week on the Concord and Merrimack Rivers)
  • 1849 “Obywatelskie nieposłuszeństwo” (On the duty of civil disobedience) - esej
  • 1854 “Niewolnictwo w Massachusetts” (Slavery in Massachusetts)
  • 1854 “Walden, czyli życie w lesie” (Walden, or Life in the Woods) - powieść-pamiętnik, a zarazem zbiór esejów
  • 1860 “Obrona Kapitana Johna Browna” (A Plea for Captain John Brown)
  • 1863 “Wycieczki” (Excursions)
  • “Życie bez zasad” (Life without principle) - esej
  • 1864 “Lasy Maine” (The Maine Woods)
  • 1865 Przylądek Cod (Cape Cod) - pamiętnik z podróży
  • 1881 “Wczesna wiosna w Massachusetts” (Early Spring in Massachusetts)
  • 1884 “Lato” (Summer)
  • 1882 “Zima” (Winter)
  • 1892 “Jesień” (Autumn)
  • 1894 “Różności” (Miscellanies)
  • 1906 “Dziennik Henry’ego Davida Thoreau” (The Journal of Henry David Thoreau)


Zobacz też

  • Anarchizm
  • Transcendentalizm

Dieta, Eklezja

August 25th, 2008

Eklezja (gr. ekklesia “zgromadzenie”) – Zgromadzenie Ludowe, zgromadzenie obywateli w demokracji ateńskiej w V i IV w. p.n.e. najwyższa władza w państwie, decydująca o polityce zagranicznej, sprawach wojskowych i niektórych sądowych; mogli w nim uczestniczyć wszyscy pełnoprawni obywatele, którzy ukończyli 20 lat; podczas obrad obowiązywała wolność wypowiedzi (isogoria) i składania wniosków. Obrady zaczynały się od modlitwy oraz zarżnięcia świni i skropienia jej krwią mównicy, aby przepędzić złe duchy. Następnie przedstawiano porządek obrad. W pierwszej kolejności głos zabierali uczestnicy, którzy ukończyli 50 lat. Głosowano poprzez podniesienie rąk (decyzje podejmowano na podstawie większości optycznej), w szczególnych przypadkach w sposób tajny, za pomocą skorupek. Od 403 r. p.n.e. za udział w obradach płacono diety. Zgromadzenie Ludowe zbierało się początkowo raz w miesiącu, później cztery razy. Każde obrady dotyczyły innego zakresu tematycznego:

I. Wybierano nowych urzędników, oceniano ustępujących, rozpatrywano sprawy dotyczące rozdawnictwa zboża oraz sądów skorupkowych.
II. Rozpatrywano sprawy dotyczące obywateli.
III. i IV. Omawiano sprawy religijne oraz sprawy zastrzeżone dla posłów i heroldów

Miejscem spotkań była początkowo Agora, następnie specjalnie usypane wzgórze Pnyks. W ostatniej fazie istnienia demokracji Teatr Dionizosa.

Eklezja liczyła sobie od 30000 do 40000 obywateli; quorum wynosiło 6000. Na zebraniach obywatele głosowali nad uchwałami, zajmowali się polityką zagraniczną, decydowali o wojnie i pokoju, prowadzili tzw. sąd skorupkowy (ostracyzm), kontrolowali urzędników. Na jednym posiedzeniu podejmowano około 10 uchwał, a każda opatrzona była podpisem: “edoxse to demo” (”uchwalone przez lud”). Najważniejsze decyzje wykuwane były na płycie i ustawiane w centrum miasta, tak aby każdy mógł się z nimi zapoznać.

Right Livelihood Award - nagroda ufundowana w 1980 przez szwedzkiego pisarza i filantropa Jakoba von Uexkülla, przyznawana co roku osobom “pracującym nad praktycznymi i godnymi naśladowania rozwiązaniami najbardziej pilnych wyzwań, przed którymi staje dzisiaj świat”. Międzynarodowe jury przyznaje co roku zwykle cztery nagrody osobom lub instytucjom działającym na rzecz ochrony środowiska, praw człowieka, rozwoju zrównoważonego, edukacji, pokoju, itp. Laureaci otrzymują nagrodę w wysokości około 250 tys. dolarów. Nagroda nazywana jest często “alternatywną Nagrodą Nobla”.


Laureaci

  • 2000 - 2001 - 2002 - 2003 - 2004 - 2005 - 2006
  • 1990 - 1991 - 1992 - 1993 - 1994 - 1995 - 1996 - 1997 - 1998 - 1999
  • 1980 - 1981 - 1982 - 1983 - 1984 - 1985 - 1986 - 1987 - 1988 - 1989


2006

Chico Whitaker nagroda honorowa za pracę na rzecz sprawiedliwości społecznej i wsparcia demokracji w Brazylii oraz za wkład w organizację Światowego Forum Społecznego
Daniel Ellsberg za działania na rzecz pokoju i ujawnienie prawdy o działaniach władz amerykańskich w czasie wojny wietnamskiej
Ruth Manorama za działania na rzecz praw kobiet pochodzących z najniższych kast
Festival Internacional de Poesia de Medellín za ukazania jak za pomocą poezji można walczyć ze strachem i przemocą


2005

Francisco Toledo nagroda honorowa za działania na rzecz ochrony i odnowy kulturowego dziedzictwa stanu Oaxaca
Maude Barlow i Tony Clarke za pracę na rzecz sprawiedliwego handlu i o prawo wolnego dostępu do wody
First People of the Kalahari i Roy Sesana za opór przeciwko wysiedlaniu ludności z ich pierwotnych ziem oraz za obronę ich tradycyjnego stylu życia
Irene Fernandez za walkę z przemocą wobec kobiet oraz z wykorzystywaniem w pracy imigrantów i najuboższych


2004

Swami Agnivesh i Asghar Ali Engineer nagroda honorowa za promowanie tolerancji i pokojowego współistnienia państw Azji Południowej
Memoriał za odwagę w dokumentowaniu historii
Bianca Jagger za szeroką działalność na rzecz praw człowieka i sprawiedliwości społecznej
Raul Montenegro za działalność podejmowaną wraz ze społecznościami lokalnymi i ludami tubylczymi na rzecz ochrony środowiska


2003

David Lange nagroda honorowa za walkę o uwolnienie świata od broni jądrowej
Walden Bello i Nicanor Perlas za edukowanie społeczeństwa obywatelskiego o wpływach globalizacji
The Citizens’ Coalition for Economic Justice za działalnośc na rzecz sprawiedliwości społecznej i dążenie do pojednania z Koreą Północną
SEKEM za wzór działalności biznesowej XXI wieku


2002

Martin Green nagroda honorowa za działania na rzecz rozwoju energii słonecznej
Centre Jeunes Kamenge za budowanie harmonijnego współżycia różnych grup etnicznych po latach wojny domowej
Kvinna till Kvinna za wspieranie kobiet jako rzeczniczek pojednania i budowania pokoju
Martín Almada za walkę ze stosowaniem tortur w Paragwaju oraz wspieranie procesów demokratyzacji w tym kraju


2001

José Antonio Abreu za wprowadzanie muzyki do środowisk ubogich
Gush Shalom - Uri i Rachel Avnery za dążenie do pokoju i pojednania
Leonardo Boff za działalność w ubogich społecznościach na rzecz ochrony środowiska i sprawiedliwości społecznej
Trident Ploughshares za wzór organizacji dążącej do likwidacji broni jądrowej


2000

Tewolde Berhan Gebre Egziabher za walkę o utrzymanie bioróżnorodności oraz obronę praw rolników i wspólnot tradycyjnych do zasobów genetycznych
Munir za odwagę w walce o prawa człowieka oraz cywilną kontrolę nad wojskiem w Indonezji
Birsel Lemke za walkę o zaprzestanie wydobycia złota z pomocą cyjanku
Wes Jackson za dążenie do szerszego użytkowania roślin wieloletnich w rolnictwie ekologicznym


1999

Hermann Scheer za promowanie energii słonecznej
Juan Garcés za wysiłki zmierzające do ukarania dyktatorów
COAMA (Consolidation of the Amazon Region) za wskazania jak ludy tubylcze mogą poprawić warunki życia, zachowując swoją kulturę i powstrzymując niszczenie lasów deszczowych
Grupo de Agricultura Organica za rozwój rolnictwa organicznego


1998

International Baby Food Action Network za kampanię na rzecz kobiet karmiących piersią
Samuel Epstein za aktywizację badań nad nowotworami wywoływanymi skażeniem środowiska
Juan Pablo Orrego za przeciwstawienie się lobby hydroenergetycznemu
Katarina Kruhonja i Vesna Terselic za działania na rzecz pojednania i pokoju na Bałkanach


1997

Joseph Ki-Zerbo za przypomnienie historii Czarnej Afryki
Jinzaburo Takagi i Mycle Schneider , za uświadomienie zagrożenia jakie stanowi pluton
Michael Succow za ochronę ważnych ekosystemów dla przyszłych pokoleń
Cindy Duehring za walkę z substancjami toksycznymi


1996

Herman Daly za rozwój klasycznej ekonomii z uwzględnieniem perspektywy etyki i ekologii
Komitet Matek Żołnierzy Rosji za zwrócenie uwagi na warunki w rosyjskich siłach zbrojnych oraz działania na rzecz zakończenia wojny w Czeczenii
Kerala Sastra Sahithya Parishat za rozwój oparty na ludziach w stanie Kerala
George Vithoulkas za ponowne odkrycie klasycznej homeopatii


1995

András Biró
Węgierska Fundacja na rzecz Samodzielności
za nowatorską pracę w środowisku Romów w Europie Wschodniej
Serbska Rada Obywatelska za dążenie do zachowania wieloetnicznej i demokratycznej Bośni i Hercegowiny
Carmel Budiardjo - TAPOL , za kampanię na rzecz praw człowieka w Indonezji i Timorze Wschodnim
Sulak Sivaraksa za jego wizję rozwoju demokracji


1994

Astrid Lindgren nagroda honorowa za uświadomienie praw dzieci i szacunku dla ich indywidualności
SERVOL (Service Volunteered for All) za promocję wartości duchowych w budowaniu społeczeństwa
Dr. H. Sudarshan
VGKK (Vivekananda Girijana Kalyana Kendra)
za wskazanie jak lokalna kultura może zapewnić prawa i potrzeby ludów tubylczych
Ken Saro-Wiwa
MOSOP (Movement for the Survival of the Ogoni People)
za pokojowe działania na rzecz praw ludu Ogoni


1993

Arna Mer-Khamis - Care and Learning za poświęcenie dla ochrony i oświaty dzieci w Palestynie
Organisation of Rural Associations for Progress (ORAP)
Sithembiso Nyoni
za motywowanie swoich członków do pójścia własną drogą
Vandana Shiva za wsparcia dla kobiet i ekologii
Mary i Carrie Dann za walkę o prawa ludu Szoszonów


1992

Finnish Village Action Movement za wskazanie możliwości rewitalizacji obszarów wiejskich
Gonoshasthaya Kendra i Zafrullah Chowdhury za promowanie rozwiązań na rzecz lepszego dostępu do lekarstw
Helen Mack za kampanię przeciwko bezkarności sprawców morderstw politycznych
John Gofman i Ałła Jaroszyńska , za uświadamianie o skutkach katastrofy w Czarnobylu


1991

Edward Goldsmith nagroda honorowa za pionierską pracę nad zwiększeniem świadomości ekologicznej
Narmada Bachao Andolan za kampanię przeciw budowie największej zapory wodnej świata
Bengt i Marie-Thérese Danielsson
Jeton Anjain i mieszkańcy Rongelap
, za zaangażowanie się przeciwko francuskim i amerykańskim próbom nuklearnym na Pacyfiku
Movimento dos Trabalhadores Rurais sem Terra
Commissao Pastoral da Terra
za walkę o prawa rolników bez ziemi


1990

Alice Tepper Marlin nagroda honorowa za moblizację konsumentów
Bernard Lédéa Ouedraogo za wsparcie dla ruchów samopomocy pasterzy Afryki Zachodniej
Felicia Langer za obronę Palestyńczyków przed izraelskimi sądami wojskowymi
Asociación de Trabajadores Campesinos del Carare za dążenie do pokoju bez użycia przemocy


1989

Seikatsu Club Consumers’ Cooperative nagroda honorowa za stworzenie biznesu opartego na współpracy, kontaktach międzyludzkich i ekologii
Melaku Worede za stworzenie jednego z największych banków nasion
Aklilu Lemma i Legesse Wolde-Yohannes za badania nad właściwościami niektórych afrykańskich roślin w walce z bilharcjozą
Survival International za wsparcie dla ludów tubylczych


1988

Międzynarodowe Centrum Badań i Rehabilitacji Ofiar Tortur
Inge Genefke
nagroda honorowa za pomoc ofiarom tortur w odzyskaniu zdrowia i osobowości
José Lutzenberger za wysiłki dla ochrony środowiska
John F. Charlewood Turner za teorię i praktykę zrównoważonego rozwoju społeczności lokalnych
Sahabat Alam Malaysia
Mohammed Idris, Harrison Ngau i lud Penan
za walkę w obronie lasów deszczowych Sarawaku


1987

Johan Galtung nagroda honorowa za zainicjowanie badań nad pokojem
Ruch Chipko za ochronę lasów himalajskich
Hans-Peter Dürr
Global Challenges Network
za badania nad pokojowym wykorzystaniem nowych technologii
Institute for Food and Development Policy
Frances Moore-Lappé
za wskazanie politycznych i ekonomicznych przyczyn głodu na świecie
Mordechaj Vanunu za poświęcenie w ujawnieniu izraelskiego programu atomowego


1986

Robert Jungk nagroda honorowa za działania na rzecz pokoju i ekologii
Rosalie Bertell Alice Stewart za pionierskie badania nad negatywnym skutkami niskiego promieniowania
Grupa Rozwoju Ekologicznego Ladakh za promowanie tradycyjnych kultur regionu Ladakh
Evaristo Nugkuag - AIDESEP za obronę praw ludów Amazonii


1985

Theo van Boven nagroda honorowa za działalność na rzecz praw człowieka
Cary Fowler, Pat Mooney
Rural Advancement Fund International
za ochronę światowego dziedzictwa genetycznego roślin
Lokayan, Rajni Kothari za tworzenie sieci inicjatyw lokalnych poprzez program “Dialog Ludzi”
Duna Kör za działalność na rzecz ochrony wód Dunaju


1984

Imane Khalifeh nagroda honorowa za stworzenie w Bejrucie społecznego ruchu na rzecz pokoju
SEWA - Self-Employed Women’s Association
Ela Bhatt
za wspieranie samozatrudnienia wśród kobiet
Winefreda Geonzon
FREE LAVA - Free Legal Assistance Volunteers’ Association
za wspieranie więźniów i pomoc w powrocie do życia społecznego
Wangari Maathai - Green Belt Movement za wspieranie społeczności lokalnych w odtwarzaniu lasów


1983

Leopold Kohr nagroda honorowa za inspirację dla koncepcji powrotu do życia w małych społecznościch
mieszkańcy Palau za wysiłki dla utrzymania zakazu prób jądrowych i składowania odpadów nuklearnych
Amory i Hunter Lovins
Rocky Mountain Institute
za promowanie zmniejszania zużycia energii
Manfred Max-Neef, CEPAUR za działania na rzecz rewitalizacji małych i średnich społeczności lokalnych


1982

Eric Dammann
Future in Our Hands
nagroda honorowa za ograniczanie konsumpcji w celu zmniejszenia wpływ człowieka na środowisko i wspierania ubogich
Anwar Fazal
Consumer Interpol
za walkę o prawa konsumentów
Petra Kelly za nową wizję wiążącą ekologię z problemami rozbrojenia, sprawiedliwości społecznej i prawami człowieka
PIDA za promowanie oddolnych inicjatyw rozwojowych
George Trevelyan
Wrekin Trust
za rozwój duchowości


1981

Mike Cooley za promowanie wytwórczości skoncentrowanej na człowieku
Bill Mollison za projekt permakultury, zakładający niskie nakłady energii oraz wysokie plony
Patrick van Rensburg
Education with Production
za rozwój projektów edukacyjnych w krajach Trzeciego Świata


1980

Hassan Fathy za koncepcje przedstawione w książce Architektura dla biednych
Plenty International
Stephen Gaskin
za programy pomocowe skierowane dla potrzebujących zarówno w krajach bogatej Północy, jak i biednego Południa


Linki zewnętrzne

  • Oficjalna strona nagrody

Stoper (zwany również libero bądź mniej formalnie wymiatacz - ang. sweeper) - w piłce nożnej ostatni obrońca, a więc ten z nich, który znajduje się najbliżej bramki własnej drużyny. Gra więc pomiędzy bramkarzem a napastnikiem.

Dawniej stoper był ostatnią szansą na zatrzymanie przeciwnika przed oddaniem przez niego strzału na bramkę. Stoper odzyskując piłkę, wykonywał szybkie podania do lepiej ustawionych kolegów z drużyny lub wybijał ją poza linię boiska. Mógł też wykonać daleki wykop w stronę bramki przeciwnika (popularnie nazywa się to zagranie “wyjazdem”). Stoper dyrygował grą linii obrony, przekazując polecenia bramkarza. Stoperem bywali zwykle najsilniejsi, najbardziej doświadczeni i najlepiej wyszkoleni technicznie obrońcy klubów.

Obecnie w światowej piłce dominuje strategia gry obronnej z kryciem indywidualnym przeciwnika lub grą obrońców w linii, z ustawianiem pułapek ofsajdowych (spalonych). Klasyczna pozycja stopera zwykle uniemożliwia takie pułapki, więc obecnie gra się raczej bez stoperów. Skutkiem tego pojęcie to przechodzi niesłusznie na środkowych obrońców.


Zobacz też

  • Bramkarz
  • Obrońca
  • Pomocnik
  • Napastnik

Zalecaną, Tabaka

August 25th, 2008

Tabaka – sproszkowany tytoń, wzbogacony kompozycjami aromatyzującymi przeznaczony do zażywania przez nos.

Oczyszcza i udrażnia drogi oddechowe, orzeźwia. W wielu krajach zalecana jest przy zwalczaniu kataru i łagodzeniu wszelkiego rodzaju alergii. Ilość wchłanianej nikotyny podczas zażycia tabaki jest znacznie mniejsza niż przy paleniu papierosów z tego też powodu jej zażywanie jest bezpieczniejsze. Tabaka może służyć jako pomoc przy rzucaniu papierosów, choć lepiej do tego nadają się gumy z nikotyną, z którymi mamy pewność jaką dawkę nikotyny aplikujemy. Często tabaką niewłaściwie nazywane są tytonie do żucia lub ssania (snus).


Historia

Amerykańscy Indianie używali tytoniu na długo przed Europejczykami. Jednakże oni zażywali go przez nos, podczas gdy Europejczycy zwykli tytoń palić.

Podczas swojej drugiej wyprawy do Ameryki (1494-1496), Krzysztof Kolumb zauważył, jak Indianie zażywali ten tajemniczy proszek i postanowił wraz ze swoją załogą zabrać go trochę do Europy.

Najpierw tabaka stała się popularna wśród hiszpańskiej i francuskiej arystokracji. Podczas wygnania, we Francji, tabakę odkrył król Karol II Stuart. Po powrocie do Anglii, przedstawił ją angielskiej arystokracji, co wkrótce doprowadziło do jej popularyzacji.

W 1702 tabaka po raz pierwszy stała się dostępna dla całej populacji. Angielska marynarka wojenna schwytała kilka hiszpańskich statków. Hiszpańscy marynarze zostali “wykupieni” właśnie za tabakę. Wkrótce po powrocie do Anglii, tamtejsi marynarze zaczęli przedstawiać tabakę portom i przybrzeżnym miastom Anglii. Królowa Charlotte, żona króla Jerzego III, była tak zafascynowana tabaką, że wkrótce otrzymała przezwisko “Charlotte Snuffy”.

Również w tym wieku tabaka stała się powszechna wśród wyższych sfer wielu europejskich krajów. Nie mogło wśród nich zabraknąć Polski. Polscy szlachcice byli znani z tego, że lubili jeść, pić i zażywać tabakę.

W Polsce tabaka niewątpliwie odcisnęła swoje piętno, gdyż została zauważona nawet przez naszego słynnego poetę Adama Mickiewicza. W “Panu Tadeuszu” można bowiem znaleźć wiele scen, w których w centrum uwagi jest właśnie tabaka.

W dziewiętnastym wieku produkcja tabaki była większa niż produkcja tytoniu przeznaczonego do palenia i żucia. Praktycznie każdy zażywał tabakę: poeta Alexander Pope, Karol Darwin, książę Wellington, a nawet papież Pius X. Lord Nelson zawsze zaopatrywał się w duże ilości tabaki zanim postawił żagle swoich bojowych statków. Napoleon podobno zużył ponad 3 kilogramy tabaki rocznie. W dodatku, lekarze w tym czasie przepisywali tabakę jako lek na ból głowy, bezsenność, bóle zęba, kaszel i przeziębienie.

W dwudziestym wieku, tabaka została zepchnięta na margines przez papierosy i cygara. Jednak od kilku lat przeżywa swój renesans stając się jedną z najpopularniejszych używek w Europie.


Sposób zażywania

Każdy z nas ma tzw. “anatomiczną tabakierę”. Jest to miejsce (dołek), które powstaje po rozszerzeniu palców – wskazującego i kciuka.

Oto, jak z niej korzystać:

  1. Sypiemy w “anatomiczną tabakierę” kupkę tabaki
  2. Zbliżamy dłoń do nosa
  3. Zażywamy tabakę

Innym sposobem, praktykowanym głównie przy zażywaniu tabak z puszki są tzw. “szczypty”. Zażywanie według tej metody polega na wciągnięciu szczypty tabaki, którą wcześniej chwyciliśmy w palce i zbliżyliśmy do nosa.


Skutki zażywania tabaki

  • Kichanie
  • Orzeźwienie
  • Poszerzenie śluzówki – chwilowe (od 5 do 30 minut) lekarstwo na katar.
  • Podwyższone ciśnienie


Objawy zażycia zbyt dużej ilości

  • Łzawienie (zaraz po zażyciu tabaki).
  • Zwężenie śluzówki nosa – efekt podobny do kataru – niemożność oddychania przez nos.
  • Nudności
  • Zawroty głowy (szczególnie przy tabace zawierającej duże ilości tytoniu)


Szkodliwość

Badania nie potwierdziły występowania raka, natomiast częstsze zażywanie prowadzi do wysuszania śluzówki oraz przewlekłego kataru, jednakże zaprzestanie zażywania tabaki u części osób powoduje wzmocnienie śluzówki.


Firmy produkujące tabakę

  • Pöschl Tabak – niemiecka marka odznaczająca się dużą różnorodnością produktów. Produkty Pöschla charakteryzują się średnim/grubym zmieleniem, średnią/dużą wilgotnością i ciemną barwą
  • Wilsons of Sharrow – angielska marka oferująca drobno zmielone, zazwyczaj jasne i stosunkowo suche tabaki. W Polsce dostępna jest niewielka część aromatów, na zachodzie natomiast można wybierać spośród ponad trzydziestu rodzajów. WoSy (popularny skrót Wilsons of Sharrow) pakowane są w okrągłe metalowe tabakiery (puszki) w objętościach 5 i 10 gramów.
  • Samuel Gawith – marka angielska, produkty porównywalne do WoSów. Wybór aromatów dość duży, choć za Odrą jest ich więcej. Również pakowane w okrągłe metalowe tabakiery. W Polsce w objętościach 10 i 20 gramów.
  • Mc Chrystal’s Snuff – angielski rodowód, bardzo drobne zmielenie, bardzo mała wilgotność. W Polsce tylko 5 aromatów. Pakowane w plastikowe tabakiery, za granicą dostępne również w metalowych puszkach o różnych objętościach (od 3,5 g do 21 g).
  • J & H Wilson – w Polsce nazwa znana głównie z powodu tabaki Medicated no 99, która zresztą jest jedynym produktem tej marki na naszym rynku, bardzo jasna barwa, drobne zmielenie, bardzo mała wilgotność – to cechy charakterystyczne “Wilsonów”.
  • J. W. von Eicken – firma produkująca dwie marki tabak: Lotzbecki i Chapmany. Wszystkie pięć ,,smaków,, Chapmanów (Virginia, Strong, Vanilla, Menthol, Cherry) są dostępne w Polsce, Lotzbecki znajdziemy natomiast tylko za zachodnią granicą i w Rosji. Wszystkie tabaki J. W. von Eicken charakteryzują się małym zmieleniem, wyraźnym tytoniowym posmakiem i niską ceną (Chapmany w Polsce ok. 3 zł, Lotzbecki w Niemczech ok. 1,40 €).
  • Fribourg & Treyer - tabaki tej firmy mają dużą wilgotność i średnio-grube zmielenie. Charakteryzują się całymi bukietami zapachowymi, a nie tak jak w przypadku innych pojedynczymi smakami. W Polsce dostępne są Macouba, Old Paris, Princes, Princes Special, Santo Domingo.

Inne znane marki to m.in.: Gawith Hoggarth, Swedish Match, Bernard, Arnold Andre, Hedges, Alfred Sternecker. Ich produkty nie są sprzedawane na polskim rynku. Mimo to można je często spotkać na aukcjach internetowych.


Wyroby tabakopodobne

W ostatnich latach na rynku pojawiły się tzw. wyroby tabakopodobne. Nazywane są często także “odświeżającymi proszkami do nosa”. Są to produkty na bazie cukru gronowego, pozbawione tytoniu i nikotyny, przeznaczone do zażywania w sposób identyczny jak tabaka. Wytwarzane są przez najpopularniejszych producentów tabaki, takich jak: Pöschl Tabak, Bernard Tabak, J. W. von Eicken czy Wilsons of Sharrow. Najczęściej spotykane gatunki tych wyrobów to: Himalaya (cytrynowa lub truskawkowa, z dodatkiem witaminy C, marki Pöschl), Ozona Snuffy Weiss (Pöschl), Edelweiß (Bernard), Lotzbeck Schneefernerprise (von Eicken). Żaden z nich nie jest dostępny w naszym kraju.


Linki zewnętrzne

  • Tabaka i o tabace
  • Tabaka w “Panu Tadeuszu”
  • Serwis miłośników tabaki
  • Gawith - strona na temat tabaki

Pollowegetarianizm (pollo - z łac. kurczak) - dieta będąca odmianą semiwegetarianizmu niesłusznie uznawanego za odmianę wegetarianizmu. Polega na wyłączeniu z diety mięsa czerwonego, a pozostawiająca drób (czasami też ryby). Często bywa etapem przejściowym pomiędzy jedzeniem potraw mięsnych, a wegetarianizmem.


Zobacz też

  • Fleksitarianizm
  • Ichtiwegetarianizm

Zbożowych, Birobidżan

August 24th, 2008

Birobidżan (ros. Биробиджан, jid. ביראָבידזשאַן) - miasto w azjatyckiej części Rosji, położone na Dalekim Wschodzie.

Stolica Żydowskiego Obwodu Autonomicznego, położona jest między rzekami Bira i Bidżanem, blisko granicy chińsko-rosyjskiej i szlaku
Kolei Transsyberyjskiej, w Kraju Chabarowskim.


Położenie

  • Położenie geograficzne: 48°47′N 132°56′E


Dane ogólne

  • Liczba ludności: 76 621 (2005)
  • Kod pocztowy: 90 - 401
  • Kod telefoniczny: 42 - 622

Birobidżan założony został w 1915 roku, jako stacja
Kolei Transsyberyjskiej, prawa miejskie otrzymał w 1937 roku. Węzeł komunikacyjny. Miasto posiada Żydowski Teatr Dramatyczny oraz muzeum.

Ośrodek przemysłu maszynowego (kombajnów zbożowych i transformatorów), spożywczego i drzewnego.


Demografia

  • 1939 - 33.000
  • 1959 - 40.700
  • 1967 - 46.000
  • 1970 - 55.700
  • 1979 - 68.600
  • 1986 - 80.000
  • 1992 - 86.700
  • 1998 - 82.400
  • 2001 - 79.300
  • 2005 - 76.600


Zobacz też

  • Synagoga w Birobidżanie


Linki zewnętrzne

  • Oficjalna strona miasta Birobidżan

Dieta, Dieta

August 24th, 2008

Dieta (z diaita – “styl życia”) – inaczej sposób odżywiania. Często używane w stosunku do diet odchudzających.

Obecnie zalecaną przez ministerstwo zdrowia jest dieta śródziemnomorska zbudowana w kształcie piramidy, składającej się z produktów zbożowych, warzyw, owoców, ograniczonej ilości produktów zwierzęcych (mięsa, jaj), i minimalnej tłuszczów i słodyczy. Jest to dieta wysokowęglowodanowa. Dieta jest oparta na zaleceniach tzw. “Food guide pyramid”, opracowanego przez United States Department of Agriculture i jest ona dość powszechnie uważana za zdrową przez większość ośrodków naukowych zajmujących kwestiami zdrowego odżywiania. Dieta ta jednak jest coraz bardziej krytykowana z naukowego punktu widzenia i proponuje się dokonanie dość istotnych zmian w tym modelu żywienia, w oparciu o coraz bardziej przekonujące wyniki najnowszych badań naukowych.

Pewną popularnością cieszą się też diety niskowęglowodanowe, zalecające większe spożycie tłuszczów i białek. W Polsce jest to tzw. dieta Kwaśniewskiego (zwana też przez zwolenników żywieniem optymalnym), w innych krajach popularna jest podobna dieta Atkinsa. Diety te stoją jednak w ostrej sprzecznością z powszechnie akceptowanymi przez większość ośrodków naukowych zajmujących się kwestiami zdrowego odżywiania, zasadami prawidłowej diety. Np. Komitet Terapii Wydziału VI Nauk Medycznych Polskiej Akademii Nauk uważa, że dieta Kwaśniewskiego jest ” wybitnie szkodliwa dla zdrowia”.


Zobacz też:

  • Makrobiotyka
  • kulinaria
  • wegetarianizm
  • dieta optymalna
  • dieta niskotłuszczowa
  • dieta dla kobiet w ciąży
  • dieta dla karmiących matek

Dieta, Kapusta kiszona

August 24th, 2008

Kiszona kapusta – rodzaj potrawy i składnika wielu dań przygotowywanego z szatkowanej kapusty, która po zasoleniu poddawana jest fermentacji (z udziałem szczepów bakterii: Leuconostoc, Lactobacillus i Pediococcus). Cechuje się długą trwałością i silnym kwaśnym smakiem, który bierze się z obecności kwasu mlekowego powstającego w wyniku rozkładu cukrów zawartych w świeżej kapuście przez bakterie. Kiszona kapusta pojawia się w kuchniach wielu narodów, w szczególności północnej Europy. Podobnym do kiszonej kapusty jest mandżurskie danie suan cai.

Tradycyjnie kapustę kisi się w kamionkowych naczyniach lub drewnianych beczkach. Na każdą kolejną warstwę świeżo poszatkowanej kapusty sypie się sól, a następnie ubija, aż do pojawienia się soku. Po zapełnieniu całego pojemnika całość przykrywa się mokrą tkaniną i przykłada ciężkimi kamieniami. Ważnym jest, aby gazy fermentacyjne mogły się swobodnie wydostawać, dlatego też pojemnik nie może być całkowicie szczelny. Na skalę przemysłową kiszoną kapustę kwasi się w plastikowych beczkach.

Czasami można spotkać kiszoną kapustę, którą kwasi się całymi głowami, bez wcześniejszego krojenia. Dodaje się też inne składniki, takie jak: marchew, owoce jałowca czy wino. Do kiszonej kapusty można też wkładać całe jabłka, najlepiej renety. Kapusta czerwona również nadaje się do kwaszenia.

Kiszona kapusta jest często spotykanym składnikiem w kuchniach: niemieckiej, francuskiej (głównie Alzacja), polskiej (składnik bigosu, kapuśniaku czy pierogów), rosyjskiej i wielu innych kuchniach słowiańskich. Spożywa się ją także we włoskim regionie Friuli gdzie jest znana pod nazwą capuzi garbi, a w Holandii jest częstym składnikiem stamppot.


Właściwości zdrowotne

Kiszona kapusta jest bogatym źródłem witaminy C (dawniej była używana przez załogi okrętów jako środek przeciw szkorbutowi), bakterii Lactobacillus. Jednak niskie pH kiszonej kapusty może niekorzystnie wpływać na wrażliwe żołądki osób, które jedzą ją na surowo. Jej spożywanie jest zalecane szczególnie w okresie zimowym, kiedy trudniej dostępne świeże są owoce i warzywa.


Ciekawostki

W USA co roku organizowane jest święto kiszonej kapusty (Phelps, NY). Podobny festiwal odbywa się także od 1978 r. w niemieckim mieście Leinfelden-Echterdingen (tzw. Krautfest), gdzie świętuje się zakończenie sezonu kapuścianego w połowie października, festiwal odwiedza nawet do 40 tys. gości.


Zobacz też

  • kapuśniak
  • barszcz biały z kiszonej kapusty
  • kwaszenie


Linki zewnętrzne

  • Przepisy na kiszoną kapustę
  • Dieta kapuściana

Dieta, Niejedzenie

August 24th, 2008

Niejedzenie (breatharianizm, inedia) to dieta w której nie jest spożywane pożywienie (a czasami także woda). Niejedzący twierdzą, że trwają dzięki “energii światła” (lub pranie), i że przy odpowiednich technikach ta ‘dieta’ jest opcją dla każdego.

Dzisiejsze naukowe teorie na temat odżywiania oraz zdrowy rozsądek mówią, że każda osoba przestrzegająca tej diety umarłaby z głodu (przy braku jedzenia), lub pragnienia (przy braku jedzenia i wody).

Nie ma akceptowanych naukowych dowodów na tezy wysuwane przez niejedzących. Jedyna niejedząca osoba poddana badaniom - Ellen Greve (znana jako Jasmuheen), w australijskim 60 Minutes - została chora i wyczerpana po kilku dniach bez jedzenia i wody, podając stres i zanieczyszczenie za powód jej objawów.

Znane śmierci Verity Linn i Lani Marcia Roslyn Morris, próbujących breathariańskiej “diety”, spowodowały dalszą krytykę ruchu. Do dzisiaj z niejedzeniem były łączone trzy śmierci.

Ruch niejedzących ucierpiał wskutek spadku wiarygodności kilka lat temu, kiedy to kolejna z jego znaczących osób, Wiley Brooks, została złapana na zamawianiu w hotelu kanapki z bekonem, sałatą i pomidorem. W Autobiografii jogina Paramahansa Yogananda przytaczał dwa rzekome historyczne przykłady niejedzenia, Giri Bala i Teresy Neumann.

Oparta na, Rigaudon (muzyka)

August 24th, 2008

Rigaudon - muzyczna forma taneczna oparta na tańcu rigaudon.

Zwykle w formie pieśni trzyczęściowej z trio jako część środkowa. Metrum parzyste. Opcjonalnie część suity barokowej. Występuje także jako samodzielny utwór.

Znane rigaudon:

Camille Saint-Saëns - Sarabanda i rigaudon na smyczki E-dur op.93 1892